Συχνά τυχαίνει να αναρωτιόμαστε: Ήταν δική μου αυτή η απόφαση; Είναι η ζωή μου όπως θα ήθελα; Μήπως ζω τις επιλογές των γονιών μου; Μήπως επιλέγω ότι θα επέλεγαν και οι φίλοι μου; Κάνω τελικά αυτό που θέλω και μου ταιριάζει ή αυτό που θέλουν οι άλλοι για μένα; Ενώ μέσα μας γνωρίζουμε πολύ καλά τι είναι αυτό που μας ευχαριστεί και μας ταιριάζει, τυχαίνει να παρακάμπτουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να δρούμε όπως θα ήθελαν οι άλλοι να δράσουμε. "Μα θα κάτσεις μέσα στο σπίτι Σάββατο βράδυ; Πρέπει να σπουδάσεις και να επιτύχεις στη ζωή σου. Αυτό που φοράς πρέπει να είναι της μόδας. Όλοι σου οι φίλοι έχουν σοβαρές σχέσεις, εσύ γιατί όχι;" Είναι σαν να έχουμε ένα μικρό διαβολάκι από πάνω μας που δεν χάνει ευκαιρία να μπαίνει σε μια διαδικασία σύγκρισης με τους άλλους, σαν σε αγώνα δρόμου, ποιος θα καταφέρει με διαφορά να νικήσει, ποιος θα έχει το πιο γυμνασμένο σώμα, το ωραιότερο ντύσιμο, τους πιο πολλούς φίλους, την πιο ρομαντική σχέση, την καλύτερη δουλειά ...