Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ζούμε τη Ζωή που θα Θέλαμε;






Συχνά τυχαίνει να αναρωτιόμαστε: Ήταν δική μου αυτή η απόφαση; Είναι η ζωή μου όπως θα ήθελα; Μήπως ζω τις επιλογές των γονιών μου; Μήπως επιλέγω ότι θα επέλεγαν και οι φίλοι μου; Κάνω τελικά αυτό που θέλω και μου ταιριάζει ή αυτό που θέλουν οι άλλοι για μένα;

Ενώ μέσα μας γνωρίζουμε πολύ καλά τι είναι αυτό που μας ευχαριστεί και μας ταιριάζει, τυχαίνει να παρακάμπτουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να δρούμε όπως θα ήθελαν οι άλλοι να δράσουμε.

"Μα θα κάτσεις μέσα στο σπίτι Σάββατο βράδυ; Πρέπει να σπουδάσεις και να επιτύχεις στη ζωή σου. Αυτό που φοράς πρέπει να είναι της μόδας. Όλοι σου οι φίλοι έχουν σοβαρές σχέσεις, εσύ γιατί όχι;"
Είναι σαν να έχουμε ένα μικρό διαβολάκι από πάνω μας που δεν χάνει ευκαιρία να μπαίνει σε μια διαδικασία σύγκρισης με τους άλλους, σαν σε αγώνα δρόμου, ποιος θα καταφέρει με διαφορά να νικήσει, ποιος θα έχει το πιο γυμνασμένο σώμα, το ωραιότερο ντύσιμο, τους πιο πολλούς φίλους, την πιο ρομαντική σχέση, την καλύτερη δουλειά και τον καλύτερο μισθό;

Ένα ατελείωτο άγχος, μια ασταμάτητη πίεση για να ζήσουμε μια ζωή που μας επιβάλλει ποιος; Η κοινωνία; Οι φίλοι; Οι συγγενείς; Ή μήπως τελικά ο ίδιος μας ο εαυτός;

Καμιά φορά, το να διαφοροποιηθείς από τους σημαντικούς άλλους που είναι κοντά σου είτε είναι η οικογένειά σου είτε οι φίλοι και οι γνωστοί, θέλει θάρρος και προσωπική ευθύνη. Πώς θα δικαιολογήσεις την επιλογή σου να προτιμάς συντρόφους του ιδίου φύλου; Πώς θα ακολουθήσεις τα όνειρά σου ακόμα και αν αυτό σημαίνει να μην είσαι ο καριερίστας που θα ήθελαν οι γονείς σου; Πώς θα υπερασπιστείς τα πιστεύω σου ακόμα και αν έρθεις σε σύγκρουση με τους φίλους σου ή τους συνεργάτες σου; Όπως είπα και πριν χρειάζεται θάρρος και τόλμη αλλά και σεβασμός ως προς τον εαυτό μας για την ζωή που εμείς θέλουμε να ζήσουμε, για τις επιλογές που είναι μόνο δικές μας, που σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά θα γυρίσουμε να πούμε «εγώ φταίω», όχι εσύ, ούτε οι γονείς ούτε καν αυτοί που μας κυβερνούν.

Είναι όμως εύκολο να μην συγκρίνουμε την ζωή μας με αυτή των άλλων; Στο κάτω κάτω θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε έναν υγιή ανταγωνισμό και να εξελιχθούμε σε αυτό που θα θέλαμε. Όταν όμως η σύγκριση μας κάνει να κρυβόμαστε, να προσποιούμαστε συχνά μια ζωή που δεν μας ταιριάζει και συνεπώς να μην χαιρόμαστε, μπορεί να οδηγηθούμε σε αδιέξοδο, σε χαμηλή αυτοπεποίθηση, μια αίσθηση ανηδονίας για ό,τι κάνουμε αλλά και σε κατάθλιψη.

Η δουλεία του ψυχοθεραπευτή είναι να μας οδηγήσει μέσα από μια σειρά συνεδριών σε μια ισχυρότερη επαφή με τον εαυτό μας, τα θέλω μας, της επιθυμίες μας, τα βαθύτερα όνειρα και τις ανάγκες μας, διαχωρίζοντάς τα από τα κοινωνικά και τα γονεικά «πρέπει». Ποτέ δεν είναι αργά για να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία για να έρθουμε πιο κοντά στα όνειρά μας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τελικά Πόσο Αντέχουμε να Ακούμε Αλήθειες;

  Υπάρχει ένα λαϊκό γνωμικό που λέει, «Την αλήθεια δεν θα στην πει ο φίλος σου αλλά ο εχθρός σου». Γιατί λοιπόν να συμβαίνει – αν συμβαίνει – αυτό το παράδοξο; Είμαστε άραγε τόσο εθισμένοι στα ψέματα και στα καλά λόγια που δεν αντέχουμε την αλήθεια κατά πρόσωπο ή συμβαίνει κάτι άλλο;   Ας ξεκινήσουμε από την εξήγηση μιας έννοιας που θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τι συμβαίνει. Ο Lecky (1945) ήταν ο πρώτος που άρχισε να αναπτύσσει την έννοια της αυτο-συνέπειας. Σύμφωνα με αυτήν, έχουμε την τάση να θέλουμε να διατηρήσουμε μια συνεπή και σταθερή εικόνα και δομή του εαυτού μας, ασχέτως αν αυτό θα μας προκαλέσει πόνο ή ευχαρίστηση. Αυτό μας οδηγεί σε συμπεριφορές σύμφωνες με την αυτοαντίληψη μας. Δηλαδή η ιδέα του εαυτού μας θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την συμπεριφορά μας. Για παράδειγμα, κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο θα συμπεριφερθεί με έναν συνεπή τρόπο ως προς αυτό. Μπορεί να συμμετάσχει σε δραστηριότητες νοητικά δύσκολες ή να διαλέξει ένα ...

Η μετάβαση από τον ψεύτικο στον πραγματικό μας εαυτό.

Σύμφωνα με την θεωρία του Jung , ο άνθρωπος παλεύει ανάμεσα σε δυο αντιμαχόμενες δυνάμεις. Πρόκειται για μια πάλη που συμβαίνει ανάμεσα στο πρόσωπο ή αλλιώς την μάσκα που θέλουμε να δείχνουμε στους άλλους, το λεγόμενο «προσωπείο», και στον ιδιωτικό μας εαυτό. Με άλλα λόγια, μιλάμε για έναν ψεύτικο εαυτό που υποκρίνεται και έναν πραγματικό γνήσιο εαυτό. Όλοι μας έχουμε και τους δυο αυτούς εαυτούς και είναι αρκετά χρήσιμοι. Για παράδειγμα, σε μια κοινωνική εκδήλωση μπορεί να χρειαστεί να φορέσουμε αυτό το προσωπείο ώστε να είμαστε πιο ευγενικοί και να υπακούσουμε στους κανόνες της εκδήλωσης. Ομοίως, σε μια εταιρία, θα χρειαστεί να υπακούσουμε στους κανόνες και στις νόρμες της, να δράσουμε διπλωματικά κλπ. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτό το προσωπείο η αλλιώς ο «υπό όρους» εαυτός μας γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας;   Ένας «υπό όρους» εαυτός, έχει μεγαλώσει και με «υπό όρους» αγάπη. Συχνά, από μικρό το παιδί μαθαίνει να προσκολλάται σε κάποιες συμπεριφορές αλλά όχι σε ...

Συνεχίζεται το Άγχος Αποχωρισμού και στην Ενηλικίωση;

 Το άγχος αποχωρισμού αποτελεί σύμπτωμα το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να συμβεί κυρίως στα παιδιά. Συνεχείς έρευνες όμως έχουν δείξει ότι πρόκειται για έντονο άγχος που μπορεί να συνεχιστεί και στην ενηλικίωση.  Αρχικά ας δούμε τι εννοούμε με τον όρο άγχος αποχωρισμού. Πρόκειται για έντονο άγχος και ανησυχία όταν το άτομο επρόκειτο να αποχωριστεί κάποιον με τον οποίο νιώθει προσκολλημένος, όπως για παράδειγμα ένα μικρό παιδί που αποχωρίζεται την μητέρα όταν εκείνη φεύγει για την δουλειά ή ένας ενήλικας που αποχωρίζεται τον ή την σύντροφό του λόγω επαγγελματικού ταξιδιού. Η ανησυχία αυτή μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και στην ιδέα ότι το σημαντικό για εμάς πρόσωπο θα είναι για ένα διάστημα μακριά μας. Το άγχος αποχωρισμού σχετίζεται με σκέψεις καταστροφικές για τον άλλον, όπως ότι μπορεί να πάθει κάτι άσχημο, να τραυματιστεί, να ασθενήσει, ακόμα και να πεθάνει. Το γεγονός αυτό συνεπάγεται και την δυσκολία να αποχωριστούμε το άλλο άτομο, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο φόβου κ...