Συχνά τυχαίνει να
αναρωτιόμαστε: Ήταν δική μου αυτή η απόφαση; Είναι η ζωή μου όπως θα ήθελα;
Μήπως ζω τις επιλογές των γονιών μου; Μήπως επιλέγω ότι θα επέλεγαν και οι
φίλοι μου; Κάνω τελικά αυτό που θέλω και μου ταιριάζει ή αυτό που θέλουν οι
άλλοι για μένα;
Ενώ μέσα μας γνωρίζουμε
πολύ καλά τι είναι αυτό που μας ευχαριστεί και μας ταιριάζει, τυχαίνει να παρακάμπτουμε
τον ίδιο μας τον εαυτό και να δρούμε όπως θα ήθελαν οι άλλοι να δράσουμε.
"Μα θα κάτσεις
μέσα στο σπίτι Σάββατο βράδυ; Πρέπει να σπουδάσεις και να επιτύχεις στη ζωή
σου. Αυτό που φοράς πρέπει να είναι της μόδας. Όλοι σου οι φίλοι έχουν σοβαρές
σχέσεις, εσύ γιατί όχι;"
Είναι σαν να
έχουμε ένα μικρό διαβολάκι από πάνω μας που δεν χάνει ευκαιρία να μπαίνει σε
μια διαδικασία σύγκρισης με τους άλλους, σαν σε αγώνα δρόμου, ποιος θα
καταφέρει με διαφορά να νικήσει, ποιος θα έχει το πιο γυμνασμένο σώμα, το ωραιότερο
ντύσιμο, τους πιο πολλούς φίλους, την πιο ρομαντική σχέση, την καλύτερη δουλειά
και τον καλύτερο μισθό;
Ένα ατελείωτο
άγχος, μια ασταμάτητη πίεση για να ζήσουμε μια ζωή που μας επιβάλλει ποιος; Η κοινωνία;
Οι φίλοι; Οι συγγενείς; Ή μήπως τελικά ο ίδιος μας ο εαυτός;
Καμιά φορά, το να
διαφοροποιηθείς από τους σημαντικούς άλλους που είναι κοντά σου είτε είναι η
οικογένειά σου είτε οι φίλοι και οι γνωστοί, θέλει θάρρος και προσωπική ευθύνη.
Πώς θα δικαιολογήσεις την επιλογή σου να προτιμάς συντρόφους του ιδίου φύλου; Πώς
θα ακολουθήσεις τα όνειρά σου ακόμα και αν αυτό σημαίνει να μην είσαι ο
καριερίστας που θα ήθελαν οι γονείς σου; Πώς θα υπερασπιστείς τα πιστεύω σου
ακόμα και αν έρθεις σε σύγκρουση με τους φίλους σου ή τους συνεργάτες σου; Όπως είπα και πριν
χρειάζεται θάρρος και τόλμη αλλά και σεβασμός ως προς τον εαυτό μας για την ζωή
που εμείς θέλουμε να ζήσουμε, για τις επιλογές που είναι μόνο δικές μας, που σε
περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά θα γυρίσουμε να πούμε «εγώ φταίω», όχι εσύ,
ούτε οι γονείς ούτε καν αυτοί που μας κυβερνούν.
Είναι όμως εύκολο
να μην συγκρίνουμε την ζωή μας με αυτή των άλλων; Στο κάτω κάτω θα μπορούσε να μας
οδηγήσει σε έναν υγιή ανταγωνισμό και να εξελιχθούμε σε αυτό που θα θέλαμε.
Όταν όμως η σύγκριση μας κάνει να κρυβόμαστε, να προσποιούμαστε συχνά μια ζωή
που δεν μας ταιριάζει και συνεπώς να μην χαιρόμαστε, μπορεί να οδηγηθούμε σε
αδιέξοδο, σε χαμηλή αυτοπεποίθηση, μια αίσθηση ανηδονίας για ό,τι κάνουμε αλλά και
σε κατάθλιψη.
Η δουλεία του
ψυχοθεραπευτή είναι να μας οδηγήσει μέσα από μια σειρά συνεδριών σε μια
ισχυρότερη επαφή με τον εαυτό μας, τα θέλω μας, της επιθυμίες μας, τα βαθύτερα
όνειρα και τις ανάγκες μας, διαχωρίζοντάς τα από τα κοινωνικά και τα γονεικά «πρέπει».
Ποτέ δεν είναι αργά για να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να τον γνωρίσουμε
καλύτερα. Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία για να έρθουμε πιο κοντά στα όνειρά μας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου