Ο φόβος θανάτου και η σύνδεση του με το συναίσθημα της ενοχής.

(Από Ρ.Μπελιμπασακη Ψυχοθεραπευτρια)

Όλοι μας φοβόμαστε το θάνατο και αυτό είναι κάτι φυσιολογικό. Από φόβο θανάτου και ανυπαρξίας, άλλοι βρίσκουν σύντροφο και φτιάχνουν οικογένειες, άλλοι ζουν παρακινδυνευμενα, άλλοι αρνούνται να ζήσουν, να ρισκάρουν, γίνονται πολλές φορές υποχονδριοι. Ο φόβος της ανυπαρξίας είναι πολύ δυνατός και αποτελεί κινητήρια δύναμη για πολλά συναισθήματα. Ένα από αυτά είναι και το συναίσθημα της ενοχής. Η ενοχή όπως προκύπτει από τη λέξη μας κάνει να νιώθουμε ένοχοι, υπαίτιοι για κάτι. Άρα μας κινητοποιεί να επανορθώσουμε για ένα υποτιθέμενο λάθος. Έτσι βλέπουμε ανθρώπους που σκέφτονται συνέχεια πως θα ικανοποιήσουν τους άλλους, πως θα τους ευχαριστήσουν έτσι ώστε να μην νιώθουν ένοχοι και να βεβαιωθούν πως θα τους αγαπούν, θα είναι κοντά τους, άρα θα υπάρχουν. Εδώ είναι που προκύπτει και ο φόβος θανάτου. Ζω δηλαδή μέσα από τον άλλον, όσο ικανοποιείται ο άλλος μένει κοντά μου, με αγαπά, και έτσι δεν κινδυνεύω από ανυπαρξία. Όλο αυτό όμως είναι μια πλάνη, γιατί κάνεις δεν θα μπορέσει να είναι ευχαριστημένος βάση όσων του προσφέρονται, μιας και ικανοποίηση και η ευχαρίστηση στη ζωή προκύπτει από μέσα μας. Έτσι αυτή η ενοχή διαιωνίζεται μαζί και ο φόβος θανάτου. Όταν λοιπόν συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε εμείς οι "παντοδύναμοι" άλλοι που μπορούμε είτε να ικανοποιήσουμε είτε να στεναχωρησουμε τους άλλους, σιγά σιγά μετριάζεται το αίσθημα της ενοχής αλλά και ο φόβος θανάτου, ότι κάποιος θα χαθεί η θα εγκαταληφθεί αν δεν γίνει έτσι. Τελικά με αυτόν τον τρόπο απελευθερωνομαστε, ζούμε όπως πραγματικά θέλουμε με γνήσιες επιθυμίες και χωρίς ενοχές, αποχωριζόμαστε αυτό το φορτίο και δίνουμε και μια πραγματική ανάσα και στους άλλους να βρουν τον δικό τους δρόμο και την δική τους ευχαρίστηση χωρίς να εξαρτώνται από άλλους.