Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο φόβος θανάτου και η σύνδεση του με το συναίσθημα της ενοχής.


(Από Ρ.Μπελιμπασακη Ψυχοθεραπευτρια)


Όλοι μας φοβόμαστε το θάνατο και αυτό είναι κάτι φυσιολογικό. Από φόβο θανάτου και ανυπαρξίας, άλλοι βρίσκουν σύντροφο και φτιάχνουν οικογένειες, άλλοι ζουν παρακινδυνευμενα, άλλοι αρνούνται να ζήσουν, να ρισκάρουν, γίνονται πολλές φορές υποχονδριοι. Ο φόβος της ανυπαρξίας είναι πολύ δυνατός και αποτελεί κινητήρια δύναμη για πολλά συναισθήματα. Ένα από αυτά είναι και το συναίσθημα της ενοχής. Η ενοχή όπως προκύπτει από τη λέξη μας κάνει να νιώθουμε ένοχοι, υπαίτιοι για κάτι. Άρα μας κινητοποιεί να επανορθώσουμε για ένα υποτιθέμενο λάθος. Έτσι βλέπουμε ανθρώπους που σκέφτονται συνέχεια πως θα ικανοποιήσουν τους άλλους, πως θα τους ευχαριστήσουν έτσι ώστε να μην νιώθουν ένοχοι και να βεβαιωθούν πως θα τους αγαπούν, θα είναι κοντά τους, άρα θα υπάρχουν. Εδώ είναι που προκύπτει και ο φόβος θανάτου. Ζω δηλαδή μέσα από τον άλλον, όσο ικανοποιείται ο άλλος μένει κοντά μου, με αγαπά, και έτσι δεν κινδυνεύω από ανυπαρξία. Όλο αυτό όμως είναι μια πλάνη, γιατί κάνεις δεν θα μπορέσει να είναι ευχαριστημένος βάση όσων του προσφέρονται, μιας και ικανοποίηση και η ευχαρίστηση στη ζωή προκύπτει από μέσα μας. Έτσι αυτή η ενοχή διαιωνίζεται μαζί και ο φόβος θανάτου. Όταν λοιπόν συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε εμείς οι "παντοδύναμοι" άλλοι που μπορούμε είτε να ικανοποιήσουμε είτε να στεναχωρησουμε τους άλλους, σιγά σιγά μετριάζεται το αίσθημα της ενοχής αλλά και ο φόβος θανάτου, ότι κάποιος θα χαθεί η θα εγκαταληφθεί αν δεν γίνει έτσι. Τελικά με αυτόν τον τρόπο απελευθερωνομαστε, ζούμε όπως πραγματικά θέλουμε με γνήσιες επιθυμίες και χωρίς ενοχές, αποχωριζόμαστε αυτό το φορτίο και δίνουμε και μια πραγματική ανάσα και στους άλλους να βρουν τον δικό τους δρόμο και την δική τους ευχαρίστηση χωρίς να εξαρτώνται από άλλους.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η μετάβαση από τον ψεύτικο στον πραγματικό μας εαυτό.

Σύμφωνα με την θεωρία του Jung , ο άνθρωπος παλεύει ανάμεσα σε δυο αντιμαχόμενες δυνάμεις. Πρόκειται για μια πάλη που συμβαίνει ανάμεσα στο πρόσωπο ή αλλιώς την μάσκα που θέλουμε να δείχνουμε στους άλλους, το λεγόμενο «προσωπείο», και στον ιδιωτικό μας εαυτό. Με άλλα λόγια, μιλάμε για έναν ψεύτικο εαυτό που υποκρίνεται και έναν πραγματικό γνήσιο εαυτό. Όλοι μας έχουμε και τους δυο αυτούς εαυτούς και είναι αρκετά χρήσιμοι. Για παράδειγμα, σε μια κοινωνική εκδήλωση μπορεί να χρειαστεί να φορέσουμε αυτό το προσωπείο ώστε να είμαστε πιο ευγενικοί και να υπακούσουμε στους κανόνες της εκδήλωσης. Ομοίως, σε μια εταιρία, θα χρειαστεί να υπακούσουμε στους κανόνες και στις νόρμες της, να δράσουμε διπλωματικά κλπ. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτό το προσωπείο η αλλιώς ο «υπό όρους» εαυτός μας γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας;   Ένας «υπό όρους» εαυτός, έχει μεγαλώσει και με «υπό όρους» αγάπη. Συχνά, από μικρό το παιδί μαθαίνει να προσκολλάται σε κάποιες συμπεριφορές αλλά όχι σε ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Το να κάνεις στο παιδί σου όλα τα χατίρια είναι το χειρότερο είδος παραμέλησης.

Υπάρχουν διάφορα είδη παραμέλησης που μπορούν να βλάψουν το παιδί μας. Τα πιο προφανή μπορεί να αφορούν την επίκριση, την κακοποίηση, την εγκατάλειψη. Για το λόγο ότι είναι και προφανή μπορούν και πιο εύκολα να αντιμετωπιστούν αργότερα. Υπάρχουν παιδιά που κακοποιήθηκαν, που εγκαταλείφθηκαν αλλά κατάφεραν να γίνουν ώριμοι και επιτυχημένοι ενήλικες. Ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί μεγαλώνοντας γνωρίζουν τι έζησαν στο οικογενειακό περιβάλλον, το καταλογίζουν στα αρνητικά, έτσι μπορούν σταδιακά να απεμπλακούν από το γονιό και να χαράξουν τη δική τους πορεία στη ζωη, αφήνοντας πίσω το παρελθόν και ότι άσχημο έζησαν. Ίσως καταφέρουν να είναι και σε θέση να συγχωρήσουν το γονέα, να αποδεχτούν ότι έκανε κάποια λάθη που δεν τα αντιλήφθηκε πότε, και έτσι να νιώσουν ακόμα καλύτερα μέσα τους. Τι συμβαίνει όμως όταν έχουμε έναν γονέα που κάνει όλα τα χατίρια στο παιδί του. Κάποιος μπορεί να πει το αγαπάει πολύ, του έχει αδυναμία αλλά ναι το κακομαθαινει. Είναι όμως έτσι; Το να κάνουμε στ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Ζούμε τη Ζωή που θα Θέλαμε;

Συχνά τυχαίνει να αναρωτιόμαστε: Ήταν δική μου αυτή η απόφαση; Είναι η ζωή μου όπως θα ήθελα; Μήπως ζω τις επιλογές των γονιών μου; Μήπως επιλέγω ότι θα επέλεγαν και οι φίλοι μου; Κάνω τελικά αυτό που θέλω και μου ταιριάζει ή αυτό που θέλουν οι άλλοι για μένα; Ενώ μέσα μας γνωρίζουμε πολύ καλά τι είναι αυτό που μας ευχαριστεί και μας ταιριάζει, τυχαίνει να παρακάμπτουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να δρούμε όπως θα ήθελαν οι άλλοι να δράσουμε. "Μα θα κάτσεις μέσα στο σπίτι Σάββατο βράδυ; Πρέπει να σπουδάσεις και να επιτύχεις στη ζωή σου. Αυτό που φοράς πρέπει να είναι της μόδας. Όλοι σου οι φίλοι έχουν σοβαρές σχέσεις, εσύ γιατί όχι;" Είναι σαν να έχουμε ένα μικρό διαβολάκι από πάνω μας που δεν χάνει ευκαιρία να μπαίνει σε μια διαδικασία σύγκρισης με τους άλλους, σαν σε αγώνα δρόμου, ποιος θα καταφέρει με διαφορά να νικήσει, ποιος θα έχει το πιο γυμνασμένο σώμα, το ωραιότερο ντύσιμο, τους πιο πολλούς φίλους, την πιο ρομαντική σχέση, την καλύτερη δουλειά ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα