Υπάρχουν διάφορα είδη παραμέλησης που μπορούν να βλάψουν το παιδί μας. Τα πιο προφανή μπορεί να αφορούν την επίκριση, την κακοποίηση, την εγκατάλειψη. Για το λόγο ότι είναι και προφανή μπορούν και πιο εύκολα να αντιμετωπιστούν αργότερα. Υπάρχουν παιδιά που κακοποιήθηκαν, που εγκαταλείφθηκαν αλλά κατάφεραν να γίνουν ώριμοι και επιτυχημένοι ενήλικες. Ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί μεγαλώνοντας γνωρίζουν τι έζησαν στο οικογενειακό περιβάλλον, το καταλογίζουν στα αρνητικά, έτσι μπορούν σταδιακά να απεμπλακούν από το γονιό και να χαράξουν τη δική τους πορεία στη ζωη, αφήνοντας πίσω το παρελθόν και ότι άσχημο έζησαν. Ίσως καταφέρουν να είναι και σε θέση να συγχωρήσουν το γονέα, να αποδεχτούν ότι έκανε κάποια λάθη που δεν τα αντιλήφθηκε πότε, και έτσι να νιώσουν ακόμα καλύτερα μέσα τους.
Τι συμβαίνει όμως όταν έχουμε έναν γονέα που κάνει όλα τα χατίρια στο παιδί του. Κάποιος μπορεί να πει το αγαπάει πολύ, του έχει αδυναμία αλλά ναι το κακομαθαινει. Είναι όμως έτσι; Το να κάνουμε στο παιδί μας όλα τα χατίρια είναι αρκετά εγωιστικό γιατί είναι ένας τρόπος να κάνουμε εκείνο να μας θέλει και να μας αγαπήσει. Ταυτόχρονα αποτελεί την εύκολη λύση για να ξεμπερδευουμε όσον αφορά τις ανάγκες και τις επιθυμίες του παιδιού. Με το να του κάνουμε όλα τα χατίρια δεν αντιμετωπίζουμε το κλάμα του, τη γκρίνια του, την επιμονή του. Δεν του μαθαίνουμε απολύτως τίποτα, ούτε όρια ούτε κανόνες ούτε σεβασμό προς τον ίδιο του τον εαυτό και τους άλλους. Έτσι, μπορεί να μεγαλώσει και να γίνει ένας ενήλικας που έχει μάθει να παίρνει από τους άλλους ότι ζητήσει, να γίνεται επίμονος και αυταρχικός όταν αυτό δεν συμβαίνει και να μην αντιλαμβάνεται τα όρια κ τις ελευθερίες των άλλων.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου