Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το να κάνεις στο παιδί σου όλα τα χατίρια είναι το χειρότερο είδος παραμέλησης.


Υπάρχουν διάφορα είδη παραμέλησης που μπορούν να βλάψουν το παιδί μας. Τα πιο προφανή μπορεί να αφορούν την επίκριση, την κακοποίηση, την εγκατάλειψη. Για το λόγο ότι είναι και προφανή μπορούν και πιο εύκολα να αντιμετωπιστούν αργότερα. Υπάρχουν παιδιά που κακοποιήθηκαν, που εγκαταλείφθηκαν αλλά κατάφεραν να γίνουν ώριμοι και επιτυχημένοι ενήλικες. Ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί μεγαλώνοντας γνωρίζουν τι έζησαν στο οικογενειακό περιβάλλον, το καταλογίζουν στα αρνητικά, έτσι μπορούν σταδιακά να απεμπλακούν από το γονιό και να χαράξουν τη δική τους πορεία στη ζωη, αφήνοντας πίσω το παρελθόν και ότι άσχημο έζησαν. Ίσως καταφέρουν να είναι και σε θέση να συγχωρήσουν το γονέα, να αποδεχτούν ότι έκανε κάποια λάθη που δεν τα αντιλήφθηκε πότε, και έτσι να νιώσουν ακόμα καλύτερα μέσα τους.


Τι συμβαίνει όμως όταν έχουμε έναν γονέα που κάνει όλα τα χατίρια στο παιδί του. Κάποιος μπορεί να πει το αγαπάει πολύ, του έχει αδυναμία αλλά ναι το κακομαθαινει. Είναι όμως έτσι; Το να κάνουμε στο παιδί μας όλα τα χατίρια είναι αρκετά εγωιστικό γιατί είναι ένας τρόπος να κάνουμε εκείνο να μας θέλει και να μας αγαπήσει. Ταυτόχρονα αποτελεί την εύκολη λύση για να ξεμπερδευουμε όσον αφορά τις ανάγκες και τις επιθυμίες του παιδιού. Με το να του κάνουμε όλα τα χατίρια δεν αντιμετωπίζουμε το κλάμα του, τη γκρίνια του, την επιμονή του. Δεν του μαθαίνουμε απολύτως τίποτα, ούτε όρια ούτε κανόνες ούτε σεβασμό προς τον ίδιο του τον εαυτό και τους άλλους. Έτσι, μπορεί να μεγαλώσει και να γίνει ένας ενήλικας που έχει μάθει να παίρνει από τους άλλους ότι ζητήσει, να γίνεται επίμονος και αυταρχικός όταν αυτό δεν συμβαίνει και να μην αντιλαμβάνεται τα όρια κ τις ελευθερίες των άλλων.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τελικά Πόσο Αντέχουμε να Ακούμε Αλήθειες;

  Υπάρχει ένα λαϊκό γνωμικό που λέει, «Την αλήθεια δεν θα στην πει ο φίλος σου αλλά ο εχθρός σου». Γιατί λοιπόν να συμβαίνει – αν συμβαίνει – αυτό το παράδοξο; Είμαστε άραγε τόσο εθισμένοι στα ψέματα και στα καλά λόγια που δεν αντέχουμε την αλήθεια κατά πρόσωπο ή συμβαίνει κάτι άλλο;   Ας ξεκινήσουμε από την εξήγηση μιας έννοιας που θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τι συμβαίνει. Ο Lecky (1945) ήταν ο πρώτος που άρχισε να αναπτύσσει την έννοια της αυτο-συνέπειας. Σύμφωνα με αυτήν, έχουμε την τάση να θέλουμε να διατηρήσουμε μια συνεπή και σταθερή εικόνα και δομή του εαυτού μας, ασχέτως αν αυτό θα μας προκαλέσει πόνο ή ευχαρίστηση. Αυτό μας οδηγεί σε συμπεριφορές σύμφωνες με την αυτοαντίληψη μας. Δηλαδή η ιδέα του εαυτού μας θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την συμπεριφορά μας. Για παράδειγμα, κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο θα συμπεριφερθεί με έναν συνεπή τρόπο ως προς αυτό. Μπορεί να συμμετάσχει σε δραστηριότητες νοητικά δύσκολες ή να διαλέξει ένα ...

Η μετάβαση από τον ψεύτικο στον πραγματικό μας εαυτό.

Σύμφωνα με την θεωρία του Jung , ο άνθρωπος παλεύει ανάμεσα σε δυο αντιμαχόμενες δυνάμεις. Πρόκειται για μια πάλη που συμβαίνει ανάμεσα στο πρόσωπο ή αλλιώς την μάσκα που θέλουμε να δείχνουμε στους άλλους, το λεγόμενο «προσωπείο», και στον ιδιωτικό μας εαυτό. Με άλλα λόγια, μιλάμε για έναν ψεύτικο εαυτό που υποκρίνεται και έναν πραγματικό γνήσιο εαυτό. Όλοι μας έχουμε και τους δυο αυτούς εαυτούς και είναι αρκετά χρήσιμοι. Για παράδειγμα, σε μια κοινωνική εκδήλωση μπορεί να χρειαστεί να φορέσουμε αυτό το προσωπείο ώστε να είμαστε πιο ευγενικοί και να υπακούσουμε στους κανόνες της εκδήλωσης. Ομοίως, σε μια εταιρία, θα χρειαστεί να υπακούσουμε στους κανόνες και στις νόρμες της, να δράσουμε διπλωματικά κλπ. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτό το προσωπείο η αλλιώς ο «υπό όρους» εαυτός μας γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας;   Ένας «υπό όρους» εαυτός, έχει μεγαλώσει και με «υπό όρους» αγάπη. Συχνά, από μικρό το παιδί μαθαίνει να προσκολλάται σε κάποιες συμπεριφορές αλλά όχι σε ...

Συνεχίζεται το Άγχος Αποχωρισμού και στην Ενηλικίωση;

 Το άγχος αποχωρισμού αποτελεί σύμπτωμα το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να συμβεί κυρίως στα παιδιά. Συνεχείς έρευνες όμως έχουν δείξει ότι πρόκειται για έντονο άγχος που μπορεί να συνεχιστεί και στην ενηλικίωση.  Αρχικά ας δούμε τι εννοούμε με τον όρο άγχος αποχωρισμού. Πρόκειται για έντονο άγχος και ανησυχία όταν το άτομο επρόκειτο να αποχωριστεί κάποιον με τον οποίο νιώθει προσκολλημένος, όπως για παράδειγμα ένα μικρό παιδί που αποχωρίζεται την μητέρα όταν εκείνη φεύγει για την δουλειά ή ένας ενήλικας που αποχωρίζεται τον ή την σύντροφό του λόγω επαγγελματικού ταξιδιού. Η ανησυχία αυτή μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και στην ιδέα ότι το σημαντικό για εμάς πρόσωπο θα είναι για ένα διάστημα μακριά μας. Το άγχος αποχωρισμού σχετίζεται με σκέψεις καταστροφικές για τον άλλον, όπως ότι μπορεί να πάθει κάτι άσχημο, να τραυματιστεί, να ασθενήσει, ακόμα και να πεθάνει. Το γεγονός αυτό συνεπάγεται και την δυσκολία να αποχωριστούμε το άλλο άτομο, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο φόβου κ...