Συνεχίζεται το Άγχος Αποχωρισμού και στην Ενηλικίωση;

 Το άγχος αποχωρισμού αποτελεί σύμπτωμα το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να συμβεί κυρίως στα παιδιά. Συνεχείς έρευνες όμως έχουν δείξει ότι πρόκειται για έντονο άγχος που μπορεί να συνεχιστεί και στην ενηλικίωση.
 Αρχικά ας δούμε τι εννοούμε με τον όρο άγχος αποχωρισμού. Πρόκειται για έντονο άγχος και ανησυχία όταν το άτομο επρόκειτο να αποχωριστεί κάποιον με τον οποίο νιώθει προσκολλημένος, όπως για παράδειγμα ένα μικρό παιδί που αποχωρίζεται την μητέρα όταν εκείνη φεύγει για την δουλειά ή ένας ενήλικας που αποχωρίζεται τον ή την σύντροφό του λόγω επαγγελματικού ταξιδιού. Η ανησυχία αυτή μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και στην ιδέα ότι το σημαντικό για εμάς πρόσωπο θα είναι για ένα διάστημα μακριά μας. Το άγχος αποχωρισμού σχετίζεται με σκέψεις καταστροφικές για τον άλλον, όπως ότι μπορεί να πάθει κάτι άσχημο, να τραυματιστεί, να ασθενήσει, ακόμα και να πεθάνει. Το γεγονός αυτό συνεπάγεται και την δυσκολία να αποχωριστούμε το άλλο άτομο, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο φόβου και άγχους, όπου αρνούμαστε να μείνουμε μακριά του ή μόνοι στο σπίτι χωρίς αυτό. Κάποιος που βιώνει άγχος αποχωρισμού μπορεί να μην αντιλαμβάνεται συνειδητά ότι φοβάται να μείνει μακριά από κάποιο άλλο άτομο και έτσι ασυνείδητα αυτός ο φόβος να εμφανίζεται με συχνούς εφιάλτες ή ψυχοσωματικά συμπτώματα, όπως ναυτία, πονοκέφαλος, στομαχόπονος, γαστρεντερικές διαταραχές και άλλα, τόσο κατά την αναμονή αποχώρησης του άλλου ατόμου ή και σε άσχετες στιγμές όπου θα κυριαρχήσει ο φόβος για αποχωρισμό.
 Τα σωματικά συμπτώματα που είναι αποτέλεσμα του άγχους αποχωρισμού μπορεί να κινητοποιήσουν συγκεκριμένες συμπεριφορές στους άλλους. Ένα παιδί καταφέρνει να κρατήσει την μητέρα στο σπίτι αν έχει γαστρεντερικές διαταραχές, η προσοχή της μητέρας είναι πάνω στο παιδί και έτσι εκείνο ανακουφίζεται σε σχέση με την ιδέα ότι θα την χάσει και είναι πολύ πιθανόν να βρεθεί ξανά σε αυτή τη θέση -χωρίς να το πολυκαταλαβαίνει- αποφεύγοντας ξανά τον αποχωρισμό με την μητέρα. Το ίδιο παιδί, ως ενήλικας, μπορεί να αρρωσταίνει συχνά ή να πανικοβάλλεται έντονα με σκοπό να κερδίσει την ίδια προσοχή από τον σύντροφό του. Ταυτόχρονα, ο φόβος για πιθανό αποχωρισμό μπορεί να δημιουργήσει έντονη δυσπιστία και θυμό ως προς τους άλλους διότι βιώνονται ως «εκείνοι που εγκαταλείπουν». Με άλλα λόγια, ένας ενήλικας με άγχος αποχωρισμού μπορεί να υποφέρει από δυο αντικρουόμενες ανάγκες, την ανάγκη του να έρθει ασφυκτικά κοντά με τον άλλον για να μην τον χάσει και την ανάγκη του να τον διώξει μακριά από φόβο μήπως εγκαταλειφθεί (αυτοεκπληρούμενη προφητεία).
 Μέσα από την διαδικασία της ψυχοθεραπείας, ο ενήλικας με άγχος αποχωρισμού μαθαίνει να αντιλαμβάνεται τις σκέψεις που του προκαλούν άγχος και να τις αμφισβητεί, μαθαίνει ακόμα να εντοπίζει τι του προκαλεί φόβο και σωματικά συμπτώματα και πως να ηρεμεί. Η δημιουργία εμπιστοσύνης ανάμεσα σε θεραπευτή –θεραπευόμενο και η ανάλυση των διαπροσωπικών του σχέσεων, βοηθάει τον θεραπευόμενο να συσχετιστεί πιο αυθεντικά με τους άλλους, να αντέχει και να απολαμβάνει την εγγύτητα με αυτούς χωρίς να φοβάται συνεχώς μην τους χάσει.