Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Συνεχίζεται το Άγχος Αποχωρισμού και στην Ενηλικίωση;



 Το άγχος αποχωρισμού αποτελεί σύμπτωμα το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να συμβεί κυρίως στα παιδιά. Συνεχείς έρευνες όμως έχουν δείξει ότι πρόκειται για έντονο άγχος που μπορεί να συνεχιστεί και στην ενηλικίωση.
 Αρχικά ας δούμε τι εννοούμε με τον όρο άγχος αποχωρισμού. Πρόκειται για έντονο άγχος και ανησυχία όταν το άτομο επρόκειτο να αποχωριστεί κάποιον με τον οποίο νιώθει προσκολλημένος, όπως για παράδειγμα ένα μικρό παιδί που αποχωρίζεται την μητέρα όταν εκείνη φεύγει για την δουλειά ή ένας ενήλικας που αποχωρίζεται τον ή την σύντροφό του λόγω επαγγελματικού ταξιδιού. Η ανησυχία αυτή μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και στην ιδέα ότι το σημαντικό για εμάς πρόσωπο θα είναι για ένα διάστημα μακριά μας. Το άγχος αποχωρισμού σχετίζεται με σκέψεις καταστροφικές για τον άλλον, όπως ότι μπορεί να πάθει κάτι άσχημο, να τραυματιστεί, να ασθενήσει, ακόμα και να πεθάνει. Το γεγονός αυτό συνεπάγεται και την δυσκολία να αποχωριστούμε το άλλο άτομο, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο φόβου και άγχους, όπου αρνούμαστε να μείνουμε μακριά του ή μόνοι στο σπίτι χωρίς αυτό. Κάποιος που βιώνει άγχος αποχωρισμού μπορεί να μην αντιλαμβάνεται συνειδητά ότι φοβάται να μείνει μακριά από κάποιο άλλο άτομο και έτσι ασυνείδητα αυτός ο φόβος να εμφανίζεται με συχνούς εφιάλτες ή ψυχοσωματικά συμπτώματα, όπως ναυτία, πονοκέφαλος, στομαχόπονος, γαστρεντερικές διαταραχές και άλλα, τόσο κατά την αναμονή αποχώρησης του άλλου ατόμου ή και σε άσχετες στιγμές όπου θα κυριαρχήσει ο φόβος για αποχωρισμό.
 Τα σωματικά συμπτώματα που είναι αποτέλεσμα του άγχους αποχωρισμού μπορεί να κινητοποιήσουν συγκεκριμένες συμπεριφορές στους άλλους. Ένα παιδί καταφέρνει να κρατήσει την μητέρα στο σπίτι αν έχει γαστρεντερικές διαταραχές, η προσοχή της μητέρας είναι πάνω στο παιδί και έτσι εκείνο ανακουφίζεται σε σχέση με την ιδέα ότι θα την χάσει και είναι πολύ πιθανόν να βρεθεί ξανά σε αυτή τη θέση -χωρίς να το πολυκαταλαβαίνει- αποφεύγοντας ξανά τον αποχωρισμό με την μητέρα. Το ίδιο παιδί, ως ενήλικας, μπορεί να αρρωσταίνει συχνά ή να πανικοβάλλεται έντονα με σκοπό να κερδίσει την ίδια προσοχή από τον σύντροφό του. Ταυτόχρονα, ο φόβος για πιθανό αποχωρισμό μπορεί να δημιουργήσει έντονη δυσπιστία και θυμό ως προς τους άλλους διότι βιώνονται ως «εκείνοι που εγκαταλείπουν». Με άλλα λόγια, ένας ενήλικας με άγχος αποχωρισμού μπορεί να υποφέρει από δυο αντικρουόμενες ανάγκες, την ανάγκη του να έρθει ασφυκτικά κοντά με τον άλλον για να μην τον χάσει και την ανάγκη του να τον διώξει μακριά από φόβο μήπως εγκαταλειφθεί (αυτοεκπληρούμενη προφητεία).
 Μέσα από την διαδικασία της ψυχοθεραπείας, ο ενήλικας με άγχος αποχωρισμού μαθαίνει να αντιλαμβάνεται τις σκέψεις που του προκαλούν άγχος και να τις αμφισβητεί, μαθαίνει ακόμα να εντοπίζει τι του προκαλεί φόβο και σωματικά συμπτώματα και πως να ηρεμεί. Η δημιουργία εμπιστοσύνης ανάμεσα σε θεραπευτή –θεραπευόμενο και η ανάλυση των διαπροσωπικών του σχέσεων, βοηθάει τον θεραπευόμενο να συσχετιστεί πιο αυθεντικά με τους άλλους, να αντέχει και να απολαμβάνει την εγγύτητα με αυτούς χωρίς να φοβάται συνεχώς μην τους χάσει.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τελικά Πόσο Αντέχουμε να Ακούμε Αλήθειες;

  Υπάρχει ένα λαϊκό γνωμικό που λέει, «Την αλήθεια δεν θα στην πει ο φίλος σου αλλά ο εχθρός σου». Γιατί λοιπόν να συμβαίνει – αν συμβαίνει – αυτό το παράδοξο; Είμαστε άραγε τόσο εθισμένοι στα ψέματα και στα καλά λόγια που δεν αντέχουμε την αλήθεια κατά πρόσωπο ή συμβαίνει κάτι άλλο;   Ας ξεκινήσουμε από την εξήγηση μιας έννοιας που θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τι συμβαίνει. Ο Lecky (1945) ήταν ο πρώτος που άρχισε να αναπτύσσει την έννοια της αυτο-συνέπειας. Σύμφωνα με αυτήν, έχουμε την τάση να θέλουμε να διατηρήσουμε μια συνεπή και σταθερή εικόνα και δομή του εαυτού μας, ασχέτως αν αυτό θα μας προκαλέσει πόνο ή ευχαρίστηση. Αυτό μας οδηγεί σε συμπεριφορές σύμφωνες με την αυτοαντίληψη μας. Δηλαδή η ιδέα του εαυτού μας θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την συμπεριφορά μας. Για παράδειγμα, κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο θα συμπεριφερθεί με έναν συνεπή τρόπο ως προς αυτό. Μπορεί να συμμετάσχει σε δραστηριότητες νοητικά δύσκολες ή να διαλέξει ένα ...

Η μετάβαση από τον ψεύτικο στον πραγματικό μας εαυτό.

Σύμφωνα με την θεωρία του Jung , ο άνθρωπος παλεύει ανάμεσα σε δυο αντιμαχόμενες δυνάμεις. Πρόκειται για μια πάλη που συμβαίνει ανάμεσα στο πρόσωπο ή αλλιώς την μάσκα που θέλουμε να δείχνουμε στους άλλους, το λεγόμενο «προσωπείο», και στον ιδιωτικό μας εαυτό. Με άλλα λόγια, μιλάμε για έναν ψεύτικο εαυτό που υποκρίνεται και έναν πραγματικό γνήσιο εαυτό. Όλοι μας έχουμε και τους δυο αυτούς εαυτούς και είναι αρκετά χρήσιμοι. Για παράδειγμα, σε μια κοινωνική εκδήλωση μπορεί να χρειαστεί να φορέσουμε αυτό το προσωπείο ώστε να είμαστε πιο ευγενικοί και να υπακούσουμε στους κανόνες της εκδήλωσης. Ομοίως, σε μια εταιρία, θα χρειαστεί να υπακούσουμε στους κανόνες και στις νόρμες της, να δράσουμε διπλωματικά κλπ. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτό το προσωπείο η αλλιώς ο «υπό όρους» εαυτός μας γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας;   Ένας «υπό όρους» εαυτός, έχει μεγαλώσει και με «υπό όρους» αγάπη. Συχνά, από μικρό το παιδί μαθαίνει να προσκολλάται σε κάποιες συμπεριφορές αλλά όχι σε ...