Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο γάμος: ευτυχία η δυστυχία τελικά?


Πάντα άκουγα όλα αυτά τα κλισέ, ζήσε τη ζωή σου γιατί μετά θα παντρευτείς. Άμα παντρευτείς όλα γίνονται ρουτίνα, σταματάει η ερωτική ζωή κλπ.

Είναι αλήθεια όμως όλα αυτά? Η μήπως είναι μια ευκολία για παραίτηση μπροστά στις καινούργιες προκλήσεις? Όλα τακτοποιημένα πριν και μετά οι δυσκολίες περισσότερες λένε όλοι, ειδικά με την έλευση ενός παιδιού. Δεν θα σας πω ψέματα, η αλήθεια είναι ότι τώρα ξεκινούν οι προκλήσεις και οι δυσκολίες και αυτό είναι αρκετά επιπονο αν δεν έχεις σκοπό να τα βάλεις με τον εαυτό σου. Αν είσαι όμως αρκετά γενναίος και θέλεις να αρπάξεις αυτή τη μοναδική ευκαιρία που σου δίνετε για να δεις ποιος πραγματικά είσαι και ποιος είναι ο διπλανός σου, ο γάμος είναι αυτή. Μέσα στον γάμο μπορείς να ζήσεις ένα περιπετειώδες ταξίδι αν θέλεις. Τότε είναι που ασυνείδητα φέρνουμε στην επιφάνεια όλες τις συμπεριφορές με τις οποίες έχουμε μεγαλώσει, τα πάθη τις δυσκολίες μας. Είναι μια ασύγκριτη εμπειρία που αν έχεις τα μάτια σου, το μυαλό σου και το συναίσθημα σου ανοιχτό, έρχονται οι πιο κρυμμένες πτυχές του χαρακτήρα σου που θέλουν να βγουν και να τις αντιμετωπίσεις. Σημασία έχει εδώ να τις αξιοποιήσεις, να της ψάξεις, να αναρωτηθείς γιατί ο άλλος μου προκαλεί αυτή τη συμπεριφορά, τι σχέση έχει αυτό με το χαρακτήρα μου. Γιατί επιλέγω αυτό το κλίμα να υπάρχει στην οικογένειά μου και όχι κάποιο άλλο. Είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής σου για να ανακαλύψεις τον εαυτό σου, τον-την σύζυγό σου , το παιδί σου. Έχεις να μάθεις από όλους και όλοι έχουν να μάθουν από σένα. Και έτσι καταφέρνεις να συνδεθείς ουσιαστικά με το άλλο σου μισό αλλά και να εξελιχθεις, τόσο ερωτικά όσο και συναισθηματικά που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα με κάποια εφήμερη σχεση. Μη φοβηθεις τον ανήφορο λοιπόν, γιατί ίσως εκεί ψηλά βρεις λίγο φώς..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο φόβος θανάτου και η σύνδεση του με το συναίσθημα της ενοχής.

(Από Ρ.Μπελιμπασακη Ψυχοθεραπευτρια) Όλοι μας φοβόμαστε το θάνατο και αυτό είναι κάτι φυσιολογικό. Από φόβο θανάτου και ανυπαρξίας, άλλοι βρίσκουν σύντροφο και φτιάχνουν οικογένειες, άλλοι ζουν παρακινδυνευμενα, άλλοι αρνούνται να ζήσουν, να ρισκάρουν, γίνονται πολλές φορές υποχονδριοι. Ο φόβος της ανυπαρξίας είναι πολύ δυνατός και αποτελεί κινητήρια δύναμη για πολλά συναισθήματα. Ένα από αυτά είναι και το συναίσθημα της ενοχής. Η ενοχή όπως προκύπτει από τη λέξη μας κάνει να νιώθουμε ένοχοι, υπαίτιοι για κάτι. Άρα μας κινητοποιεί να επανορθώσουμε για ένα υποτιθέμενο λάθος. Έτσι βλέπουμε ανθρώπους που σκέφτονται συνέχεια πως θα ικανοποιήσουν τους άλλους, πως θα τους ευχαριστήσουν έτσι ώστε να μην νιώθουν ένοχοι και να βεβαιωθούν πως θα τους αγαπούν, θα είναι κοντά τους, άρα θα υπάρχουν. Εδώ είναι που προκύπτει και ο φόβος θανάτου. Ζω δηλαδή μέσα από τον άλλον, όσο ικανοποιείται ο άλλος μένει κοντά μου, με αγαπά, και έτσι δεν κινδυνεύω από ανυπαρξία. Όλο αυτό όμως είναι μια πλάνη, γιατί...

Ο φόβος της κριτικής.

Ο τρόπος με τον οποίο θα προσεγγίσουμε τον εαυτό μας και έμμεσα θα τον αξιολογήσουμε ξεκινάει από πολύ νωρίς.  Η σχέση που αναπτύσσουμε μέσα από τις πρώιμες εμπειρίες με τον φροντιστή (μητέρα) κατά τη βρεφική ηλικία σχετίζεται με την αίσθηση αξίας του εαυτού μας ή αναξιότητας. Αυτή η αίσθηση ασυνείδητα μεταφέρεται από τη μητέρα στο βρέφος. Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να αναπτύσσουμε σχέσεις με τους άλλους γύρω μας - ερωτικές, φιλικές, επαγγελματικές - που να επιβεβαιώνουν την αίσθηση που έχουμε για τον εαυτό μας και το τρόπο που τον αξιολογούμε.  Για παράδειγμα μπορεί να συναναστρεφόμαστε ανθρώπους που γίνονται αρκετά χλευαστικοί και υποτιμητικοι, αν έχουμε μεγαλώσει σε ένα αντίστοιχο περιβάλλον όπου δεχόμασταν συχνά αξιολογήσεις για το τι θα πρέπει να κάνουμε ή τι δεν κάναμε. Ασυνείδητα, χωρίς δηλαδή να το πολυκαταλαβαίνουμε, διαλέγουμε ένα αντίστοιχο περιβάλλον να συναναστρεφόμαστε. Αυτό μπορεί λογικά να το αποδώσουμε σε είδος χιούμορ ή σε τρόπο επικοινωνίας, πιστεύοντ...