Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το καλό και κακό παιδί μέσα μας.

 Πόσοι από εμάς δεν έχουμε μεγαλώσει ακούγοντας από μικρά φράσεις όπως " είσαι καλό παιδί" ,  " είσαι κακό παιδί". Θα μου πείτε ναι πολύ συνηθισμένο να ακούμε τέτοιες εκφράσεις και να τις λέμε. Ένα παιδί όμως δεν μπορεί να διακρίνει και να κατανοήσει τις διαφορές ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Έτσι πολύ πιθανόν να θεωρήσει ότι αν γίνει κακό παιδί δεν θα το αγαπούν. Κάτι πολύ καταστροφικό για ένα παιδί να νομίζει ότι δεν το αγαπούν και έτσι αυτό μπορεί να καθορίσει το ποσό θα εκφράσει τα θετικά και τα αρνητικά του συναισθήματα στην ενήλικη ζωή του.

Ας μιλήσουμε αρχικά για τα συναισθήματα. Είναι απαραίτητο να αποδεχθούμε ότι έχουμε τόσο θετικά όσο και αρνητικά συναισθήματα μέσα μας όπως αγάπη, αποδοχή, εμπιστοσύνη, γενναιοδωρία αλλά και άγχος, θλίψη, ζήλεια, εκδικητικότητα.

Υπάρχει περίπτωση να έχουμε μεγαλώσει με κατανόηση και αποδοχή για όλα αυτά τα συναισθήματα. Τι συμβαίνει όμως αν δεν ήταν αποδεκτό να γίνουμε και κακά παιδιά; 

Μπορώ να διακρίνω δύο περιπτώσεις μη αποδοχής των αρνητικών μας συναισθημάτων. Την κάλυψη τους μόνο με θετικά συναισθήματα ώστε να είμαστε αγαπητοι ή την συχνή εκδήλωση αρνητικών συναισθημάτων για να δούμε αν τελικά μπορούν οι άλλοι να μας αγαπούν με αυτά. 

Στην πρώτη περίπτωση, το άτομο παρουσιάζει μια συμπεριφορά καλοσύνης ανάλογα με τον τρόπο που έχει μεγαλώσει. Ας πούμε μπορεί να είναι υπερβολικά ευγενικό, ή πολύ αυστηρό με τον εαυτό του ή πολύ ηθικό σε μια προσπάθεια να μην φανούν τα αρνητικά του συναισθήματα. Αυτή η καταπίεση των συναισθημάτων μπορεί να οδηγήσει σε αρκετές ψυχικές δυσκολίες όπως ψυχοσωματικά, διογκωμένο άγχος, κατάθλιψη κλπ. 

Στην δεύτερη περίπτωση, το άτομο μπορεί να γίνει επιθετικό, υπερβολικό στις αντιδράσεις του, ίσως κακοτροπο σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να δικαιωθεί ότι ναι μπορεί να γίνει το "κακό παιδί" και οι άλλοι να συνεχίσουν να το αγαπούν. Η ανεξέλεγκτη όμως έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων μπορεί να οδηγήσει σε παρόμοιες ψυχικές δυσκολίες, σε δυσκολία διατήρησης των διαπροσωπικών σχέσεων, σε παραβατική συμπεριφορά κ.α.

Το καλύτερο είναι να μπορέσουμε να πετύχουμε μια ισορροπία ανάμεσα στην έκφραση τόσο των αρνητικών όσο και των θετικών μας συναισθημάτων για την διατήρηση πιο υγιών διαπροσωπικών σχέσεων και καλύτερης ποιότητας ζωής και αυτό όταν μας δυσκολεύει μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την ψυχοθεραπεία. Ας ξανασκεφτούμε λοιπόν τις φαινομενικά αθώες εκφράσεις " είσαι/δεν είσαι καλό παιδί".

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τελικά Πόσο Αντέχουμε να Ακούμε Αλήθειες;

  Υπάρχει ένα λαϊκό γνωμικό που λέει, «Την αλήθεια δεν θα στην πει ο φίλος σου αλλά ο εχθρός σου». Γιατί λοιπόν να συμβαίνει – αν συμβαίνει – αυτό το παράδοξο; Είμαστε άραγε τόσο εθισμένοι στα ψέματα και στα καλά λόγια που δεν αντέχουμε την αλήθεια κατά πρόσωπο ή συμβαίνει κάτι άλλο;   Ας ξεκινήσουμε από την εξήγηση μιας έννοιας που θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τι συμβαίνει. Ο Lecky (1945) ήταν ο πρώτος που άρχισε να αναπτύσσει την έννοια της αυτο-συνέπειας. Σύμφωνα με αυτήν, έχουμε την τάση να θέλουμε να διατηρήσουμε μια συνεπή και σταθερή εικόνα και δομή του εαυτού μας, ασχέτως αν αυτό θα μας προκαλέσει πόνο ή ευχαρίστηση. Αυτό μας οδηγεί σε συμπεριφορές σύμφωνες με την αυτοαντίληψη μας. Δηλαδή η ιδέα του εαυτού μας θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την συμπεριφορά μας. Για παράδειγμα, κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο θα συμπεριφερθεί με έναν συνεπή τρόπο ως προς αυτό. Μπορεί να συμμετάσχει σε δραστηριότητες νοητικά δύσκολες ή να διαλέξει ένα ...

Η μετάβαση από τον ψεύτικο στον πραγματικό μας εαυτό.

Σύμφωνα με την θεωρία του Jung , ο άνθρωπος παλεύει ανάμεσα σε δυο αντιμαχόμενες δυνάμεις. Πρόκειται για μια πάλη που συμβαίνει ανάμεσα στο πρόσωπο ή αλλιώς την μάσκα που θέλουμε να δείχνουμε στους άλλους, το λεγόμενο «προσωπείο», και στον ιδιωτικό μας εαυτό. Με άλλα λόγια, μιλάμε για έναν ψεύτικο εαυτό που υποκρίνεται και έναν πραγματικό γνήσιο εαυτό. Όλοι μας έχουμε και τους δυο αυτούς εαυτούς και είναι αρκετά χρήσιμοι. Για παράδειγμα, σε μια κοινωνική εκδήλωση μπορεί να χρειαστεί να φορέσουμε αυτό το προσωπείο ώστε να είμαστε πιο ευγενικοί και να υπακούσουμε στους κανόνες της εκδήλωσης. Ομοίως, σε μια εταιρία, θα χρειαστεί να υπακούσουμε στους κανόνες και στις νόρμες της, να δράσουμε διπλωματικά κλπ. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτό το προσωπείο η αλλιώς ο «υπό όρους» εαυτός μας γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας;   Ένας «υπό όρους» εαυτός, έχει μεγαλώσει και με «υπό όρους» αγάπη. Συχνά, από μικρό το παιδί μαθαίνει να προσκολλάται σε κάποιες συμπεριφορές αλλά όχι σε ...

Συνεχίζεται το Άγχος Αποχωρισμού και στην Ενηλικίωση;

 Το άγχος αποχωρισμού αποτελεί σύμπτωμα το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να συμβεί κυρίως στα παιδιά. Συνεχείς έρευνες όμως έχουν δείξει ότι πρόκειται για έντονο άγχος που μπορεί να συνεχιστεί και στην ενηλικίωση.  Αρχικά ας δούμε τι εννοούμε με τον όρο άγχος αποχωρισμού. Πρόκειται για έντονο άγχος και ανησυχία όταν το άτομο επρόκειτο να αποχωριστεί κάποιον με τον οποίο νιώθει προσκολλημένος, όπως για παράδειγμα ένα μικρό παιδί που αποχωρίζεται την μητέρα όταν εκείνη φεύγει για την δουλειά ή ένας ενήλικας που αποχωρίζεται τον ή την σύντροφό του λόγω επαγγελματικού ταξιδιού. Η ανησυχία αυτή μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και στην ιδέα ότι το σημαντικό για εμάς πρόσωπο θα είναι για ένα διάστημα μακριά μας. Το άγχος αποχωρισμού σχετίζεται με σκέψεις καταστροφικές για τον άλλον, όπως ότι μπορεί να πάθει κάτι άσχημο, να τραυματιστεί, να ασθενήσει, ακόμα και να πεθάνει. Το γεγονός αυτό συνεπάγεται και την δυσκολία να αποχωριστούμε το άλλο άτομο, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο φόβου κ...