Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποιος είναι τελικά ο καλός θεραπευτής?


( Από Μπελιμπασάκη Ρ. Ψυχοθεραπευτρια - Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας)


Αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε ψυχοθεραπεία και σίγουρα έχουμε κάποιους ενδοιασμούς. Μπορούμε να εμπιστευτούμε τον θεραπευτή μας, θα μπορέσει να μας βοηθήσει, πόσο επώδυνο θα είναι για μας να του ανοιχτουμε?

Σίγουρα και αναμφισβήτητα ένας καλός θεραπευτής θα πρεπει να έχει κάνει αρκετές σπουδές πάνω στο αντικείμενο αλλά και να έχει αρκετή κλινική εμπειρία με διάφορους πληθυσμούς, με άγχος, καταθλιψεις, κακοποίηση, ψυχώσεις, προβλήματα προσωπικότητας κλπ.

Και αν σας έλεγα ότι αυτά ναι μεν απαραίτητα αλλά μπροστά σε κάποια άλλα στοιχεία που πρέπει να έχει ο θεραπευτής μπορεί να είναι και μύθος?

Ο καλός θεραπευτής λοιπόν χρειάζεται να έχει δουλέψει πολύ καλά με τον εαυτό του. Να έχει κάνει αρκετή και σε βάθος ψυχοθεραπεία ο ίδιος. Να έχει εντοπίσει τις δικές του ανασφάλειες και φοβίες και ως έναν βαθμό να τις έχεις διαχειριστεί. Και αυτό γιατί? Επειδή κατά τη θεραπευτική διαδικασία αναπόφευκτα ο θεραπευόμενος θα βγάλει τις δικές του ανασφάλειες και φοβίες τόσο προς τους άλλους αλλά και προς τον θεραπευτή. Αν ο θεραπευτής λοιπόν δεν έχει δουλέψει αρκετά τον εαυτό του, δεν θα μπορέσει να κατανοήσει, να μην πάρει προσωπικά τις δυσκολίες του θεραπευόμενου και έτσι μπορεί να αμυνθεί και να μην είναι σε θέση να τον βοηθήσει.

Και αν σας έλεγα ότι η πιθανότητα να έχει περάσει ο θεραπευτής δυσκολίες στη ζωή του όπως άγχος, κατάθλιψη και λοιπά και να τα έχει ξεπεράσει μπορεί να τον καταστήσει βάσει προσωπικής εμπειρίας πολύ πιο ικανό να σας βοηθήσει τελικά?

Για αυτό αν αποφασίσετε να πάτε σε κάποιον θεραπευτή, μήπως αντί να τον ρωτήσετε για τις σπουδές του, καλύτερα να ρωτήσετε πόση προσωπική θεραπεία έχει κάνει? Είναι σε θέση να αναγνωρίσει και να αντιμετωπίσει τα ελαττώματα του? Σκεφτείτε το..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τελικά Πόσο Αντέχουμε να Ακούμε Αλήθειες;

  Υπάρχει ένα λαϊκό γνωμικό που λέει, «Την αλήθεια δεν θα στην πει ο φίλος σου αλλά ο εχθρός σου». Γιατί λοιπόν να συμβαίνει – αν συμβαίνει – αυτό το παράδοξο; Είμαστε άραγε τόσο εθισμένοι στα ψέματα και στα καλά λόγια που δεν αντέχουμε την αλήθεια κατά πρόσωπο ή συμβαίνει κάτι άλλο;   Ας ξεκινήσουμε από την εξήγηση μιας έννοιας που θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τι συμβαίνει. Ο Lecky (1945) ήταν ο πρώτος που άρχισε να αναπτύσσει την έννοια της αυτο-συνέπειας. Σύμφωνα με αυτήν, έχουμε την τάση να θέλουμε να διατηρήσουμε μια συνεπή και σταθερή εικόνα και δομή του εαυτού μας, ασχέτως αν αυτό θα μας προκαλέσει πόνο ή ευχαρίστηση. Αυτό μας οδηγεί σε συμπεριφορές σύμφωνες με την αυτοαντίληψη μας. Δηλαδή η ιδέα του εαυτού μας θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την συμπεριφορά μας. Για παράδειγμα, κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο θα συμπεριφερθεί με έναν συνεπή τρόπο ως προς αυτό. Μπορεί να συμμετάσχει σε δραστηριότητες νοητικά δύσκολες ή να διαλέξει ένα ...

Η μετάβαση από τον ψεύτικο στον πραγματικό μας εαυτό.

Σύμφωνα με την θεωρία του Jung , ο άνθρωπος παλεύει ανάμεσα σε δυο αντιμαχόμενες δυνάμεις. Πρόκειται για μια πάλη που συμβαίνει ανάμεσα στο πρόσωπο ή αλλιώς την μάσκα που θέλουμε να δείχνουμε στους άλλους, το λεγόμενο «προσωπείο», και στον ιδιωτικό μας εαυτό. Με άλλα λόγια, μιλάμε για έναν ψεύτικο εαυτό που υποκρίνεται και έναν πραγματικό γνήσιο εαυτό. Όλοι μας έχουμε και τους δυο αυτούς εαυτούς και είναι αρκετά χρήσιμοι. Για παράδειγμα, σε μια κοινωνική εκδήλωση μπορεί να χρειαστεί να φορέσουμε αυτό το προσωπείο ώστε να είμαστε πιο ευγενικοί και να υπακούσουμε στους κανόνες της εκδήλωσης. Ομοίως, σε μια εταιρία, θα χρειαστεί να υπακούσουμε στους κανόνες και στις νόρμες της, να δράσουμε διπλωματικά κλπ. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτό το προσωπείο η αλλιώς ο «υπό όρους» εαυτός μας γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας;   Ένας «υπό όρους» εαυτός, έχει μεγαλώσει και με «υπό όρους» αγάπη. Συχνά, από μικρό το παιδί μαθαίνει να προσκολλάται σε κάποιες συμπεριφορές αλλά όχι σε ...

Συνεχίζεται το Άγχος Αποχωρισμού και στην Ενηλικίωση;

 Το άγχος αποχωρισμού αποτελεί σύμπτωμα το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να συμβεί κυρίως στα παιδιά. Συνεχείς έρευνες όμως έχουν δείξει ότι πρόκειται για έντονο άγχος που μπορεί να συνεχιστεί και στην ενηλικίωση.  Αρχικά ας δούμε τι εννοούμε με τον όρο άγχος αποχωρισμού. Πρόκειται για έντονο άγχος και ανησυχία όταν το άτομο επρόκειτο να αποχωριστεί κάποιον με τον οποίο νιώθει προσκολλημένος, όπως για παράδειγμα ένα μικρό παιδί που αποχωρίζεται την μητέρα όταν εκείνη φεύγει για την δουλειά ή ένας ενήλικας που αποχωρίζεται τον ή την σύντροφό του λόγω επαγγελματικού ταξιδιού. Η ανησυχία αυτή μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και στην ιδέα ότι το σημαντικό για εμάς πρόσωπο θα είναι για ένα διάστημα μακριά μας. Το άγχος αποχωρισμού σχετίζεται με σκέψεις καταστροφικές για τον άλλον, όπως ότι μπορεί να πάθει κάτι άσχημο, να τραυματιστεί, να ασθενήσει, ακόμα και να πεθάνει. Το γεγονός αυτό συνεπάγεται και την δυσκολία να αποχωριστούμε το άλλο άτομο, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο φόβου κ...