Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποιος είναι τελικά ο καλός θεραπευτής?


( Από Μπελιμπασάκη Ρ. Ψυχοθεραπευτρια - Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας)


Αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε ψυχοθεραπεία και σίγουρα έχουμε κάποιους ενδοιασμούς. Μπορούμε να εμπιστευτούμε τον θεραπευτή μας, θα μπορέσει να μας βοηθήσει, πόσο επώδυνο θα είναι για μας να του ανοιχτουμε?

Σίγουρα και αναμφισβήτητα ένας καλός θεραπευτής θα πρεπει να έχει κάνει αρκετές σπουδές πάνω στο αντικείμενο αλλά και να έχει αρκετή κλινική εμπειρία με διάφορους πληθυσμούς, με άγχος, καταθλιψεις, κακοποίηση, ψυχώσεις, προβλήματα προσωπικότητας κλπ.

Και αν σας έλεγα ότι αυτά ναι μεν απαραίτητα αλλά μπροστά σε κάποια άλλα στοιχεία που πρέπει να έχει ο θεραπευτής μπορεί να είναι και μύθος?

Ο καλός θεραπευτής λοιπόν χρειάζεται να έχει δουλέψει πολύ καλά με τον εαυτό του. Να έχει κάνει αρκετή και σε βάθος ψυχοθεραπεία ο ίδιος. Να έχει εντοπίσει τις δικές του ανασφάλειες και φοβίες και ως έναν βαθμό να τις έχεις διαχειριστεί. Και αυτό γιατί? Επειδή κατά τη θεραπευτική διαδικασία αναπόφευκτα ο θεραπευόμενος θα βγάλει τις δικές του ανασφάλειες και φοβίες τόσο προς τους άλλους αλλά και προς τον θεραπευτή. Αν ο θεραπευτής λοιπόν δεν έχει δουλέψει αρκετά τον εαυτό του, δεν θα μπορέσει να κατανοήσει, να μην πάρει προσωπικά τις δυσκολίες του θεραπευόμενου και έτσι μπορεί να αμυνθεί και να μην είναι σε θέση να τον βοηθήσει.

Και αν σας έλεγα ότι η πιθανότητα να έχει περάσει ο θεραπευτής δυσκολίες στη ζωή του όπως άγχος, κατάθλιψη και λοιπά και να τα έχει ξεπεράσει μπορεί να τον καταστήσει βάσει προσωπικής εμπειρίας πολύ πιο ικανό να σας βοηθήσει τελικά?

Για αυτό αν αποφασίσετε να πάτε σε κάποιον θεραπευτή, μήπως αντί να τον ρωτήσετε για τις σπουδές του, καλύτερα να ρωτήσετε πόση προσωπική θεραπεία έχει κάνει? Είναι σε θέση να αναγνωρίσει και να αντιμετωπίσει τα ελαττώματα του? Σκεφτείτε το..

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η μετάβαση από τον ψεύτικο στον πραγματικό μας εαυτό.

Σύμφωνα με την θεωρία του Jung , ο άνθρωπος παλεύει ανάμεσα σε δυο αντιμαχόμενες δυνάμεις. Πρόκειται για μια πάλη που συμβαίνει ανάμεσα στο πρόσωπο ή αλλιώς την μάσκα που θέλουμε να δείχνουμε στους άλλους, το λεγόμενο «προσωπείο», και στον ιδιωτικό μας εαυτό. Με άλλα λόγια, μιλάμε για έναν ψεύτικο εαυτό που υποκρίνεται και έναν πραγματικό γνήσιο εαυτό. Όλοι μας έχουμε και τους δυο αυτούς εαυτούς και είναι αρκετά χρήσιμοι. Για παράδειγμα, σε μια κοινωνική εκδήλωση μπορεί να χρειαστεί να φορέσουμε αυτό το προσωπείο ώστε να είμαστε πιο ευγενικοί και να υπακούσουμε στους κανόνες της εκδήλωσης. Ομοίως, σε μια εταιρία, θα χρειαστεί να υπακούσουμε στους κανόνες και στις νόρμες της, να δράσουμε διπλωματικά κλπ. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτό το προσωπείο η αλλιώς ο «υπό όρους» εαυτός μας γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας;   Ένας «υπό όρους» εαυτός, έχει μεγαλώσει και με «υπό όρους» αγάπη. Συχνά, από μικρό το παιδί μαθαίνει να προσκολλάται σε κάποιες συμπεριφορές αλλά όχι σε ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Ο φόβος της κριτικής.

Ο τρόπος με τον οποίο θα προσεγγίσουμε τον εαυτό μας και έμμεσα θα τον αξιολογήσουμε ξεκινάει από πολύ νωρίς.  Η σχέση που αναπτύσσουμε μέσα από τις πρώιμες εμπειρίες με τον φροντιστή (μητέρα) κατά τη βρεφική ηλικία σχετίζεται με την αίσθηση αξίας του εαυτού μας ή αναξιότητας. Αυτή η αίσθηση ασυνείδητα μεταφέρεται από τη μητέρα στο βρέφος. Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να αναπτύσσουμε σχέσεις με τους άλλους γύρω μας - ερωτικές, φιλικές, επαγγελματικές - που να επιβεβαιώνουν την αίσθηση που έχουμε για τον εαυτό μας και το τρόπο που τον αξιολογούμε.  Για παράδειγμα μπορεί να συναναστρεφόμαστε ανθρώπους που γίνονται αρκετά χλευαστικοί και υποτιμητικοι, αν έχουμε μεγαλώσει σε ένα αντίστοιχο περιβάλλον όπου δεχόμασταν συχνά αξιολογήσεις για το τι θα πρέπει να κάνουμε ή τι δεν κάναμε. Ασυνείδητα, χωρίς δηλαδή να το πολυκαταλαβαίνουμε, διαλέγουμε ένα αντίστοιχο περιβάλλον να συναναστρεφόμαστε. Αυτό μπορεί λογικά να το αποδώσουμε σε είδος χιούμορ ή σε τρόπο επικοινωνίας, πιστεύοντ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Ο φόβος θανάτου και η σύνδεση του με το συναίσθημα της ενοχής.

(Από Ρ.Μπελιμπασακη Ψυχοθεραπευτρια) Όλοι μας φοβόμαστε το θάνατο και αυτό είναι κάτι φυσιολογικό. Από φόβο θανάτου και ανυπαρξίας, άλλοι βρίσκουν σύντροφο και φτιάχνουν οικογένειες, άλλοι ζουν παρακινδυνευμενα, άλλοι αρνούνται να ζήσουν, να ρισκάρουν, γίνονται πολλές φορές υποχονδριοι. Ο φόβος της ανυπαρξίας είναι πολύ δυνατός και αποτελεί κινητήρια δύναμη για πολλά συναισθήματα. Ένα από αυτά είναι και το συναίσθημα της ενοχής. Η ενοχή όπως προκύπτει από τη λέξη μας κάνει να νιώθουμε ένοχοι, υπαίτιοι για κάτι. Άρα μας κινητοποιεί να επανορθώσουμε για ένα υποτιθέμενο λάθος. Έτσι βλέπουμε ανθρώπους που σκέφτονται συνέχεια πως θα ικανοποιήσουν τους άλλους, πως θα τους ευχαριστήσουν έτσι ώστε να μην νιώθουν ένοχοι και να βεβαιωθούν πως θα τους αγαπούν, θα είναι κοντά τους, άρα θα υπάρχουν. Εδώ είναι που προκύπτει και ο φόβος θανάτου. Ζω δηλαδή μέσα από τον άλλον, όσο ικανοποιείται ο άλλος μένει κοντά μου, με αγαπά, και έτσι δεν κινδυνεύω από ανυπαρξία. Όλο αυτό όμως είναι μια πλάνη, γιατί...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα