Υπάρχουν διάφορα είδη παραμέλησης που μπορούν να βλάψουν το παιδί μας. Τα πιο προφανή μπορεί να αφορούν την επίκριση, την κακοποίηση, την εγκατάλειψη. Για το λόγο ότι είναι και προφανή μπορούν και πιο εύκολα να αντιμετωπιστούν αργότερα. Υπάρχουν παιδιά που κακοποιήθηκαν, που εγκαταλείφθηκαν αλλά κατάφεραν να γίνουν ώριμοι και επιτυχημένοι ενήλικες. Ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί μεγαλώνοντας γνωρίζουν τι έζησαν στο οικογενειακό περιβάλλον, το καταλογίζουν στα αρνητικά, έτσι μπορούν σταδιακά να απεμπλακούν από το γονιό και να χαράξουν τη δική τους πορεία στη ζωη, αφήνοντας πίσω το παρελθόν και ότι άσχημο έζησαν. Ίσως καταφέρουν να είναι και σε θέση να συγχωρήσουν το γονέα, να αποδεχτούν ότι έκανε κάποια λάθη που δεν τα αντιλήφθηκε πότε, και έτσι να νιώσουν ακόμα καλύτερα μέσα τους. Τι συμβαίνει όμως όταν έχουμε έναν γονέα που κάνει όλα τα χατίρια στο παιδί του. Κάποιος μπορεί να πει το αγαπάει πολύ, του έχει αδυναμία αλλά ναι το κακομαθαινει. Είναι όμως έτσι; Το να κάνουμε στ...
(Από Ρ.Μπελιμπασακη Ψυχοθεραπευτρια) Όλοι μας φοβόμαστε το θάνατο και αυτό είναι κάτι φυσιολογικό. Από φόβο θανάτου και ανυπαρξίας, άλλοι βρίσκουν σύντροφο και φτιάχνουν οικογένειες, άλλοι ζουν παρακινδυνευμενα, άλλοι αρνούνται να ζήσουν, να ρισκάρουν, γίνονται πολλές φορές υποχονδριοι. Ο φόβος της ανυπαρξίας είναι πολύ δυνατός και αποτελεί κινητήρια δύναμη για πολλά συναισθήματα. Ένα από αυτά είναι και το συναίσθημα της ενοχής. Η ενοχή όπως προκύπτει από τη λέξη μας κάνει να νιώθουμε ένοχοι, υπαίτιοι για κάτι. Άρα μας κινητοποιεί να επανορθώσουμε για ένα υποτιθέμενο λάθος. Έτσι βλέπουμε ανθρώπους που σκέφτονται συνέχεια πως θα ικανοποιήσουν τους άλλους, πως θα τους ευχαριστήσουν έτσι ώστε να μην νιώθουν ένοχοι και να βεβαιωθούν πως θα τους αγαπούν, θα είναι κοντά τους, άρα θα υπάρχουν. Εδώ είναι που προκύπτει και ο φόβος θανάτου. Ζω δηλαδή μέσα από τον άλλον, όσο ικανοποιείται ο άλλος μένει κοντά μου, με αγαπά, και έτσι δεν κινδυνεύω από ανυπαρξία. Όλο αυτό όμως είναι μια πλάνη, γιατί...